mój czas twój czas nasz czas
istnieje samodzielnie. samo dzieli się przez ciebie i mnie.
nienapisany niestworzony nieokreślony trwa w swoim nieuchwyceniu. czarna dziura uczuć która powoli zasysa do środka cały bezczas formuowany przez ostatnie naście lat. Wiem że moja droga prowadzi do nikąd, ślepa kiszka, wyrostek do wycięcia - myśląc społecznie - wcale już nie wierze w rewolucje, której ostatnio się uczepiłem. Nie potrafie wysnuć wniosków, bo nie prowadze dokumentacji - czy można to nazwać życiem chwilą? Chwilo nietrwaj. Przygniatasz mnie swoim żelaznym smakiem, wybijasz zęby i dajesz szczerbate szczęście. Rezygnuje więc z Ciebie i z ludzi których formowałaś myślami, są niepotrzebni - niech będą epizodem - zresztą to już ostatni rozdział.

Bez solidnego cięcia nic sie nie stanie a usilne trwanie w bezczasie doprowadzi do wiecznego życia [którego chce uniknąć] gdzie zmartwychwstanie będzie żadnym wyjściem.